Suskunluğun en acımasız olduğu zamanlardayım bu günlerde.

Sadece susuyorum ve uzaktan izliyorum bir sevdanın hazin intiharını.

Dirhem dirhem kan damlıyor açık yaralarımdan ve her damlada bir umut eksiliyor damarlarımdan. Susmak yakıştı sanırım bana artık kimse yadırgamıyor beni ve suçlamıyor

 Yüzümde mutluluk denen maske dilimde yalandan sevda şarkıları ve hiç gelmeyecek güzel günleri beklermiş gibi yapıyorum.

 Ağlamıyorum artık halka açık mekânlarda.

Hiçbir çaba sarf etmiyorum sadece susuyorum.

 Herkes bir anlam katıyor susuşuma her kafadan bir ses çıkıyor.

Kimileri “delirmiş bu” diyor kimileri “aklı başına gelmiş” kimileri “unuttu artık” diyor kimileri “ölsede unutamaz” ben ise sadece susuyorum.

Ne varsa yaşamak istediğim içimde yaşıyorum.

Kimi zaman geceyi bekliyorum maskemi çıkarmak için kimi zaman bir deniz kıyısına atıyorum kendimi yada adını yolunu bilmediğim caddelere.

 Hüzünlerimle baş başa kalıyorum kendim olabilmek için acılarımla yüzleşiyorum.

 İçime akıttığım gözyaşlarını denize boşaltıyorum kimseler görmeden.

Yitirdiğim umutlarımın arkasında türküler yakıyorum kimsenin bilmediği.

 Giden sevgiliye şiirler okuyorum kafiyesiz beklide anlamsız yada benden başka kimsenin anlayamayacağı.

Özlemlerimi özgür bırakıyorum salıveriyorum gökyüzüne belki özlediğime giderler kendilerini gösterirler ve tarif ederler özlenene nasıl özlendiğini ama nafile özlemlerimde dilsiz benim gibi onlarda suskun artık.

 Eski ve kimsenin bilmediği yerlere sakladığım resimlere bakıyorum herkesin yaktığımı sandığı hatıralarla baş başa kalıyorum hatıralar da suskun ve bendeki resmin artık bana bakmıyor.

Hasretlere kafa tutuyorum cesaretim yok aslında ve güçsüzüm karşısında ama dedim ya kendim olmak için mecburum buna.

 Kendime bakıyorum uzaktan isyanlarım bile suspus olmuş kendi halinde.

Hesap bile soramıyorum artık sevgiden.

 Birkaç soru var aslında dilimde

Gece güne dönmek üzereyken takıyorum yine maskemi ve suskunluğumu geçiriyorum bedenime.

İnsan içine karışıyorum herkes gibi görünmeye çalışıyorum.

Hüzünleri özlemleri gözyaşlarımı aldanışlarımı ve düş kırıklarımı saklıyorum kimsenin bilmediği yerlere.

Unutmasam da unutmuş gibi yapıyorum.

Ve yine suspus oluyorum.

 Bilsin istemiyorum kimse içimde “keşkeler” ile başlayan isyanlar olduğunu anlasınlar istemiyorum görsünler istemiyorum acılarımı.

 Satır aralarına gizliyorum yaşamak isteyip te yaşayamadıklarımı konuşmak isteyip te anlatamadıklarımı.

 Sıradan cümleler kullanmaya dikkat ediyorum anlasın istemiyorum kimse gerçekte ne anlatmak istediğimi ne fırtınalar koptuğunu içimde ne hesaplaşmalar yaşadığımı kendimce bilsinler istemiyorum.

Söylenmemiş ve yaşanmamış o kadar çok şey var ki içimde sana dair hepsini suskunluğuma hapsediyorum satır aralarına gizliyorum sana söylemek istediklerimi. Bir bilsen bir anlayabilsen neler haykırıyor suskunluğum.

Anlamayacak olsan da ben yine susuyorum ve noktalıyorum cümlelerimi.
Maskem yüzümde gece güne dönmek üzereyken bende kalabalık yalnızlığıma feryatlar içindeki suskunluğuma ve sahte bana geri dönüyorum.
Suskunluğun en acımasız olduğu zamanlardayım sadece susuyorum…

Geceyi Şahit Kılıp üzerime .. Bu sefer Kalemimi Kırıyorum ..

Aradığınız Kişi Şuan Hasret Diyarındadır..

Bir daha Asla Denemeyiniz..

Haftalık....

Ne arasın Tanrı ile aramda?
Sen Kimsin ki Orucumu Sorarsın?
Hakikaten gözün yoksa HARAM da
Başı açığa neden TÜRBAN sorarsın?

Rakı, Şarap içiyorsam SANANE!
Yoksa sana bir zararı içerim
İkimizde gelsek kıldan köprüye
Ben dürüstsem Sarhoşken de
geçerim

Esir iken mümkün müdür ibadet?
Yatıp Kalkıp ATATÜRK'e DUA ET
Senin gibi Dürzülerin yüzünden
Dininden soğuyacak bu millet.

İşgaldeki halini sakın UNUTMA
ATATÜRK'e dil uzatma sebepsiz
Sen Anadan yine çıkardın ama
Baban kimdi bilemezdin şerrrreeefffssiiizzzzz ! 

Ey milletim,
Ben, Mustafa Kemal'im...
Çagin gerisinde kaldiysa düsüncelerim,
Hâlâ en hakiki mürsit, degilse ilim,
Kurusun damagim, dilim.
Özür dilerim...
Unutun tüm dediklerimi.
Yikin, diktiginiz heykellerimi...
*
Özgürlük hâlâ,
En yüce deger
Degilse eger...
Prangali kalsin diyorsaniz, köleler...
Unutun tüm dediklerimi.
Yikin, diktiginiz heykellerimi...
*
Yoksa, çagdas medeniyetin bir anlami,
Ortaçaga tasimak istiyorsaniz zamani,
Bas taci edebiliyorsaniz
Sanatin içine tüküren adami...
Unutun tüm dediklerimi.
Yikin, diktiginiz heykellerimi...
*
Yetmediyse acisi, siddetin, savasin.
Anlami kalmadiysa
Yurtta sulh, dünyada barisin.
Eger varsa ödülü, silahlanmayla yarisin.
Unutun tüm dediklerimi.
Yikin, diktiginiz heykellerimi...
*
Özlediyseniz fesi, peçeyi.
Aydinliga yegliyorsaniz, kara geceyi.
Hâlâ medet umuyorsaniz
Sihtan, seyhten, dervisten.
Sifa buluyorsaniz,
Muskadan, üfürükçüden...
Unutun tüm dediklerimi.
Yikin, diktiginiz heykellerimi...
*
Esit olmasin diyorsaniz, kadinla erkek...
Kara çarsafa girsin diyorsaniz,
Yobazin gazabindan ürkerek...
Diyorsaniz ki, okumasin
Kadinimiz, kizimiz;
Budur bizim alin yazimiz...
Unutun tüm dediklerimi.
Yikin, diktiginiz heykellerimi...
*
Fazla geldiyse size, Hürriyet, Cumhuriyet...
Özlemini çekiyorsaniz,
Saltanatin, sultanin...
Hâlâ önemini anlayamadiysaniz,
Millet olmanin...
Kul olun, ümmet kalin,
Fetvasini bekleyin, Seyhülislamin...
Unutun tüm dediklerimi.
Yikin, diktiginiz heykellerimi.

S.Apaydın

Geçmedi yare sözümüz
Yollarda kaldı gözümüz
Yere sürüldü yüzümüz
Böyleymiş karayazımız.

Çiçekler açılmaz oldu
Pınarlar içilmez oldu
Yar bize gülmez oldu
Böyleymiş kara yazımız.

Yalnız ona yar demiştik
Onda bir şey var demiştik
O bizi anlar demiştik
Böyleymiş kara yazımız.

Hey gönül gene bu gece
Kederim geceden yüce
Gel susalım beraberce
Böyleymiş kara yazımız.

Bir güneşti gördüğüm dağlar ardında
Uzanıp gittiğim yollar ateşti sanki
Tuttuğum ellerde dostluk saklı bağrımda
Yürüyüp gittiğim yollar ateşti sanki.

Bir volkandı içimizde coşan nehirler
Coştukça umutlar hep taşardı sanki
Ne oldu bizim güneşe neden doğmuyor
Uzun uzak gecelerde sabah olmuyor.

İşte bizim hikayemiz hep böyle gider
Umutlar hep gecelerde yol olur gider
İşte bizim hikayemiz burada biter
Aydınlıklar karanlıkta yol olur gider...Ahmet Kaya

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular

Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir 

Azıcık okşasam sanki çocuktular

Bıraksam korkudan gözleri sislenir

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular 

Böyle bir sevmek görülmemiştir. 

Hayır sanmayın ki beni unuttular 

Hala arasıra mektupları gelir

Gerçek değildiler birer umuttular 

Eski bir şarkı, belki bir şiir 

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular 

Böyle bir sevmek görülmemiştir 

Yalnızlıklarımda elimden tuttular

Uzak fısıltıları içimi ürpertir

Sanki gökyüzünde bir buluttular 

Nereye kayboldular şimdi kimbilir

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular

Böyle bir sevmek görülmemiştir...

yorumlayan : ahmet kaya  bu muhteşem eserin sahabı yani yaratıcısı ATİLLA İLHAN'dır.. ruhuna el-fatiha... 

Biz üç kişiydik;
Bedirhan, Nazlıcan ve ben
Üç ağız, üç yürek, üç yeminli fişek
Adımız bela diye yazılmıştı dağlara taşlara,
Boynumuzda ağır vebal, koynumuzda çapraz tüfek

El tetikte kulak kirişte
Ve sırtımız toprağa emanet
Baldıran acısıyla ovarak üşüyen ellerimizi,
Yıldız yorgan altında birbirimize sarılırdık.
Deniz çok uzaktaydı
Ve dokunuyordu yalnızlık.
Gece uçurum boylarında,
Uzak çakal sesleri
Yüzümüze, ekmeğimize,
Türkümüze çarpar geçerdi.

Göğsüne kekik süredi Nazlıcan,
Tüterdi buram buram.
Gizlice ona bakardık,
Yüreğimiz göçerdi

Belki bir çoban kavalında yitirdik Nazlıcan'ı,
Ateşböcekleriyle bir oldu kırpışarak tükendi.
Bir narin kelebek ölüsü bırakıp tam ortamıza,
Kurşun gibi, mayın gibi tutuşarak tükendi

Oy Nazlıcan vahşi bayırların maralı,
Nazlıcan saçları fırtınayla taralı,

Sen de gider miydin böyle yıldızlar ülkesine,
Oy Nazlıcan oy can evinden yaralı

Nazlıcan serin yayla çiçeği
Nazlıcan deli dolu heyecan
Göğsümde bir sevda kelebeği
Nazlıcan ah Nazlıcan

Artık yenilmiş ordular kadar
Eziktik, sahipsizdik
Geçip gittik, parka ve yürek paramparça,

Gerisi ölüm duygusu, gerisi sağır sessizlik,
Geçip gittik, Nazlıcan boşluğu aramızda

Bedirhan'ı bir geçitte sırtından vurdular
Yarıp çıkmışken nice büyük ablukaları,
Omuzdan kayan bir tüfek gibi usulca,
Titredi ve iki yana düştü kolları
Ölüm bir ısırgan otu gibi sarmıştı her yanını
Devrilmiş bir ağaçtı ayışığında gölgesi
Uzanıp bir damla yaş ile dokundum kirpiklerine
Göğsümü çatlatırken nabzımın tükenmiş sesi

Sanki bir şakaydı bu, birazdan uyanacaktı,
Birazdan ateşi karıştırıp bir sigara saracaktı
Oysa ölüm sadık kalmıştı randevusuna ah
O da Nazlıcan gibi bir daha olmayacaktı

Ey Bedirhan; Katran gecelerin heyulası,
Ey Bedirhan; Kancık pusuların belası
Sen de böyle düşecek adam mıydın konuşsana,
Ey Bedirhan ey mezarı kartal yuvası

Bedirhan mor dağların kaçağı
Bedirhan mavi gözleri şahan
Zulamda suskun gece bıçağı
Bedirhan ah Bedirhan

Biz üç kişiydik
Üç intihar çiçeği
Bedirhan, Nazlıcan ve ben
Suphi... ahmet kaya

Ona hergün rastlardım
Kuyruğun bir ucunda
Bir minibus parası
Sımsıkı avucunda
Uykusuna doymamış
Kırpışan gözleriyle
Anlarsa baktığımı
Başı inerde öne
Bildiğim kadarıyla
Ölmüş anne babası
Okulundan koparıp işe koymuş ablası
Ne rüyalar görürdü kim bilir yol boyunca
Hep gülümserdi yüzü
Ansızın uyanınca
Bir minik kiz çoçuğu saçları darma dağın
Yollarda yalınayak uşur uşur uşur elleri

Meraklandım birkaç gün durakda görmeyince
Tanıyanlar soyledi inanmadım ilk önce
Dalmış bir gün rüyaya mavi önlük içinde
Fabrika değil sanki bir okul bahçesinde
İşte o an dişliler kapmış iki elini
Böyle ödemiş yavrum ruyanın bedelini
Tebessüm donup kalmış ağızının kenarında
Solu vermiş minik kız henüz ilkbaharında
Bir minik kız çocuğu bir minik kuş yüreği
Ölümün kucağında uşur uşur uşur elleri.. ahmet kaya